Duża karierę w ostatnich latach robi słówko „narracja”, głównie w świecie polityki i mediów. Zamiast opowiedzenia jak było lub co się zdarzyło, pojawiają się spece od narracji, czyli ludzie próbujący narzucić sposób patrzenia na jakiś fakt, oczywiście wygodny dla swojej opcji politycznej.
Narracja znana jest także w sporcie, komiczne wrażenie w przypadku niskiej przegranej robi komentarz typu „Ta porażka jest jednak naszym sukcesem”. Porażka jest zawsze porażką.
Narracje bywają skuteczne, ponoć na najwyższy laur zasługują Austriacy, którzy skutecznie wmówili światu, że Hitler był Niemcem (faktycznie Austriakiem) a Beethoven Austriakiem (akurat był Niemcem).
Skuteczność narracji bywa duża i żałosna, co wiadome jest od początku świata. W raju Ewa i Adam wiedzieli od Pana Boga, że nie wolno im sięgać po owoc z drzewa poznania dobra i zła ponieważ doprowadzi to do śmierci . Dali się jednak zwieść narracji szatana – „Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło”. Szatan ciekawie i przekonująco przedstawił swoją wizję, bo zaraz czytamy: „Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc.” Skuteczność opierania się narracjom widzimy z kolei w scenach kuszenia Chrystusa, odrzucającego propozycje zamiany kamieni w chleb, skoku z narożnika świątyni i oddania pokłonu szatanowi.
Narracje zastępują dziś fakty oraz prawdę, czyli często nie wiemy „co jest” i „jak jest”. Kiedy słyszę, że możliwe są „różne narracje”, sięgam po przykład Pana Jezusa, który wobec narracji kuszenia odrzekł stanowczo: „Idź precz, szatanie!”
Z narracjami jest też wesoło, jak w przypadku górala, który pismem udowadniał całej wsi, że wcale nie jest złodziejem co ukradł stary samochód sąsiadowi. W piśmie, które było wyrokiem sądowym wyraźnie napisano, że „dokonał krótkotrwałego zaboru mienia o nieznacznej wartości”.
