Nie wiem czy uda mi się w tym Wielkim Pości zmienić na lepsze, próbuję. Jest jednak coś o wiele istotniejszego, i w Poście i w życiu.
Żeby uwierzyć słowom Jezusa. Bohater dzisiejszej Ewangelii – „Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł”. Poszedł i odzyskał zdrowego syna, wcześniej umierającego. Stało się tak, bo uwierzył słowu Jezusa.
Od wiary w słowa Jezusa wszystko zależy. Zdrowie nas samych i naszych bliskich, ulga w cierpieniach, pociecha w strapieniach. To wszystko mało znaczy. Najważniejsze, abyśmy uwierzyli w życie wieczne, które swoim słowem przyrzekł nam Jezus.
Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto.
Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on już bowiem umierający.
Jezus rzekł do niego: «Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie».
Powiedział do Niego urzędnik królewski: «Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko».
Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł.
A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: «Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka». Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: «Syn twój żyje». I uwierzył on sam i cała jego rodzina.
Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei. (J 4,43 – 54)
