kazanie na 6 Niedzielę Zwykłą 17 lutego 2019
Często spotykam ludzi ubogich, głodnych, zasmuconych i spłakanych. Nie mówię im jednak – Nie martwcie się, kiedyś będziecie syci i roześmiani, otrzymacie królestwo Boże. Wierzę, że Pan Bóg o to zadba. Ja, jeśli mogę, daję chleb, czasem jakąś kurtkę czy skarpety, jeszcze częściej staram się pocieszać, budzić nadzieję, słowem i gestem.
Nie życzę także nikomu, kto jest zamożny, najedzony i radosny, żeby mu się odwróciło, ale zachęcam, żeby się podzielił, najczęściej tak się dzieje.
Staram się robić, to, co mogę. A resztę pozostawiam w rękach Pana Boga.
Ewangelia na dzisiaj:
Jezus zszedł z Dwunastoma na dół i zatrzymał się na równinie; był tam liczny tłum Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i z Jeruzalem oraz z nadmorskich okolic Tyru i Sydonu.
On podniósł oczy na swoich uczniów i mówił:
«Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże.
Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni.
Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się i radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili prorokom.
Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą.
Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie.
Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie.
Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom».
(Łk 6,17. 20-26)
