Środa 8 listopada 2017 Znajomy opowiadał mi historię, całkiem niedawno zbierał grzyby w lesie z dziećmi. Do koszyka trafiały okazy prawdziwków, podgrzybków i kozaków. Po dwóch godzinach z przerażeniem stwierdził, że nie wie gdzie jest, zagubił się. Dzieciaki były już zmęczone, chciały czym prędzej wracać do samochodu, na dodatek słońce powoli zachodziło (grzyby powinno się zbierać rankiem!). Dopiero spotkana po pół godzinie miejscowa babcia wskazała, gdzie jest polana z parkingiem. „Ja to jeszcze pół biedy, ale dzieci się naprawdę bały” – komentował kolega.
Nie wolno się w życiu zgubić, nie tylko ze względu na nas samych, ale z powodu tych, za których odpowiadamy i których kochamy. Jesteśmy przewodnikami dla tych, którzy nam zaufali. Nie wolno porzucić prawdy, przebaczenia, współczucia, sprawiedliwości, a przede wszystkim wytrwałej miłości. Inaczej możemy zejść na złe drogi i – co gorsza – sprowadzić na nie tych, za których odpowiadamy.
Na grzyby to dziś raczej tylko na opieńki. Nie wolno skłamać, zawziąć się w zemście, zapomnieć o niedoli innych, odłożyć miłość do ludzi na jakieś jutro. Nie wolno się zgubić.
