Piątek 20 października 2017 W rankingu zaufania społecznego jesteśmy na czwartym miejscu od końca w Europie, za nami jest Cypr, Bułgaria i Słowacja.
Mam przed oczami obrazki z kilku amerykańskich i kanadyjskich miast i miasteczek, gdzie kierowcy zostawiają kluczyki w stacyjkach aut idąc do sklepu. W Polsce każdy szofer natychmiast po wyjściu z samochodu włącza alarm i jeszcze dla pewności szarpie za klamki. A znam takich, którzy sprawdzają też bagażnik i korek od wlewu paliwa. Zamykanie mieszkań na kłódki i zasuwy w ciągu dnia wcale nie jest powszechnym zjawiskiem na świecie tak jak i oznaczanie posesji tabliczkami o złych psach.
Zasadniczo sąsiad jest człowiekiem z którym można zagadać o pogodzie, który może nam pomóc w potrzebie czy użyczyć czegoś. Sąsiad złodziej to naprawdę rzadkość, a odgradzanie się od niego buduje od razu mur nieufności w psychice. Policjanci starają się dbać o nasze bezpieczeństwo, lekarze o zdrowie, a politycy – jak umieją – próbują rozwiązywać niełatwe problemy społeczne.
Polski brak zaufania wcale nie wynika ze smutnych doświadczeń życiowych, nieufność nosimy w sercach. Nie mamy chyba zakorzenionej wiary, że człowiek jest dobry, że stać go na przyjaźń, że chce z nami współpracować. Choć – przyznajmy – my akurat się pewnie za takich ludzi uważamy! Inni nie są tacy?
Zaufanie do innych ludzi, bliskość i otwarcie na wspólne dzieła rodzi się także ze świadomego braterstwa, ci inni to nie wrogowie ale bliźni, siostry i bracia. Popatrzcie tylko na swoich sąsiadów, na znajomych policjantów i lekarzy, na swoich wójtów czy starostów, na aptekarki i taksówkarzy – warci są zaufania i współpracy. Tak jak i my!
Jesteśmy dobrymi ludźmi (którym, owszem, przydarzają się złe i paskudne przypadki), jednym z nas stał się Syn Boży, nasz wspaniały Brat. Skoro Bóg tak zaufał człowiekowi, w zaufaniu do ludzi jest nasza droga do naśladowania Go.
