BARANY GINĄ OWCE MAJĄ ŚWIĘTO

Wtorek 9 grudnia 2014

Na medalu „Sprawiedliwy wśród narodów świata” przyznawanym za ratowanie Żydów w czasie drugiej wojny światowej widnieje zdanie zaczerpnięte z Talmudu: „Kto ratuje jedno życie – ratuje cały świat”. Z kolei Stalinowi przypisywane jest słynny i cyniczny komentarz: „Śmierć jednego człowieka to tragedia, śmierć milionów ludzi to statystyka”. Udowodnił, że dla niego znaczenia nie miał ani pojedynczy człowiek ani dziesiątki milionów, które wysłał na śmierć.

Panu Bogu drogi i bezcenny jest każdy człowiek, a szczególnie ten zagubiony, odrzucony, przekreślony i sponiewierany (tak należy czytać obraz zabłąkanej owcy). Każdy człowiek. Ja odnajduję się w tym obrazie i Bogu dziękuję, że będzie mnie szukał kiedy całkiem się pogubię.

Zachęcałem dotąd (i będę dalej), aby takie czy inne rzeczy zrobić przed Bożym Narodzeniem. Dzisiaj chciałbym zaprosić każdego z was, abyśmy nie udawali głupich i dumnych baranów, które nigdy się nie zgubią, zawsze prą do przodu i zawsze rozepchną się silnymi rogami. W gruncie rzeczy w obrazie zabłąkanej, bezradnej i strwożonej owcy mowa o każdym z nas.

Narodzenie Boga to Jego inicjatywa, Jego poszukiwanie zaginionych. Pozwól się odnaleźć Bogu. Powiedziałbym, w języku pasterzy – Zabecz! (od: beczenie), pozwól, by Bóg usłyszał twój stęskniony głos, wzywający Jego przyjścia i pomocy.

Liturgia słowa

(Mt 18,12-14)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Jak wam się zdaje? Jeśli kto posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich: czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się zabłąkała? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło jedno z tych małych.

(Iz 40,1-11)
Pocieszcie, pocieszcie mój lud! mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy, Głos się rozlega: Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i wzgórza obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały. Głos się odzywa: Wołaj! – I rzekłem: Co mam wołać? – Wszelkie ciało to jakby trawa, a cały wdzięk jego jest niby kwiat polny. Trawa usycha, więdnie kwiat, gdy na nie wiatr Pana powieje. Prawdziwie, trawą jest naród. Trawa usycha, więdnie kwiat, lecz słowo Boga naszego trwa na wieki. Wstąpże na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie.

(Ps 96,1-3.10-13)
REFREN: Oto nasz Pan Bóg przyjdzie z wielką mocą

Śpiewajcie Panu pieśń nową,
śpiewaj Panu ziemio cała.
Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię,
każdego dnia głoście Jego zbawienie.

Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów,
rozgłaszajcie cuda pośród wszystkich ludów.
Głoście wśród ludów, że Pan jest królem,
będzie sprawiedliwie sądził wszystkie ludy.

Niech się radują niebiosa i ziemia weseli,
niech szumi morze i wszystko, co je napełnia.
Niech się cieszą pola i wszystko, co na nich rośnie,
niech wszystkie drzewa w lasach wykrzykują z radości.

Przed obliczem Pana, który już się zbliża,
który już się zbliża, by sądzić ziemię,
On będzie sądził świat sprawiedliwie,
a lud według swej prawdy.

Blisko jest dzień Pana, oto przyjdzie, aby nas zbawić.