TANIEC Z MATKĄ BOŻĄ

Poniedziałek 22 września 2014

Dawno temu – ale prawda – do jednego z klasztorów wstąpił prosty chłopak ze wsi. Zaczął przyglądać się życiu mnichów, słuchał ich miarowo odmawianych psalmów, w bezgłośnym zachwycie chłonął wspaniałe śpiewy, zwłaszcza te dedykowane Matce Bożej.

Po tygodniu prawie się załamał, psalmów nie znał, melodii utrzymać nie potrafił a z uczonych dysput nie rozumiał niczego. Wieczorem zszedł do klasztornej piwnicy i rozpłakał się. Podjął decyzję o opuszczeniu zakonu, ale na koniec postanowił zatańczyć. „Matko Boża, ja naprawdę umiem tylko tańczyć, więc przyjmij moje pląsy na Twoją chwałę!” Zaczęły się podskoki, obroty, wygibasy, skłony i przysiady. I to coraz szybciej. W pewnym momencie do tańca przyłączyła się nagle jakaś postać, a mnich bezwiednie ujął ją za rękę i tańczyli razem. „Przyjacielu, nikt tak pięknie mnie nie ugościł, dziękuję” – pożegnała się dama. Dopiero wtedy tancerz zobaczył, że jego partnerka ma nad głową znajomy wieniec z dwunastu gwiazd, że to sama Matka Boża.

Potem adept klasztorny uprosił mądrego przeora o specjalne prawo wychwalania tańcem Boga i Jego Matki. Tak spełniło się wezwanie z psalmu 150 – „Chwalcie Go tańcem!”.

Chwalmy Boga tym, co umiemy robić najpiękniej i ze szczerego serca. To największa radość dla Niego i dla nas.