Nie ma innego przykazania większego. Może to wiemy, może nawet powtarzamy. Jak kilka innych rzeczy.
Prawda zawsze zwycięży. Życie jest najwyższą wartością. Kiedyś zapanuje sprawiedliwość. Przywykliśmy do banałów, które nic nie znaczą, ale które czasem przywołujemy z bezradności. Bo widzimy, że ludzie się zabijają (czasem bez jakiegokolwiek powodu), że niesprawiedliwość rodzi wielkie fortuny (szanowane potem), a kłamstwo winduje na stołki władzy, podczas gdy prawda leży jak niepotrzebny nikomu zużyty but.
Przykazanie miłości jest największe, miłości Boga i ludzi, i siebie samego. Obrazy z proroctwa Ozeasza, świeża rosa, rozkwitająca lilia, topola zapuszczająca korzenie, rozwinięte latorośle, dorodne drzewo oliwne, zboża i winnice w pełnym urodzaju, a także cudowna niemilknąca zieleń cyprysów, zapowiadają spełnienie, jakąś niebywałą obfitość życia, szalone szczęście, ogrom błogosławieństwa.
Żeby przeżyć swoje życie z sensem, potrzebujemy miłości. Tej dawanej Bogu w zrywie serca, i nie mylcie tego z długimi godzinami modlitw (On się nie zna na zegarku) lub liczbą obrazków na ścianie. Żeby przeżyć swoje życie z sensem, potrzebujemy miłości do ludzi, dobrych i złych, takich jakich spotykamy na swojej drodze. I potrzebujemy miłości do siebie, bo od niej zaczyna się i podziw dla Boga i szacunek dla innych.
Nie ma innego przykazania większego. I dlatego staram się je spełniać każdego dnia. Brzmi banalnie. Ale chcę życie przeżyć z sensem.
LITURGIA SŁOWA
(Oz 14,2-10)
To mówi Pan: Wróć, Izraelu, do Pana Boga twojego, upadłeś bowiem przez własną twą winę. Zabierzcie ze sobą słowa i nawróćcie się do Pana! Mówcie do Niego: Przebacz nam całą naszą winę, w ten sposób otrzymamy dobro za owoc naszych warg. Asyria nie może nas zbawić – nie chcemy już wsiadać na konie ani też mówić “nasz Boże” do dzieła rąk naszych. U Ciebie bowiem znajdzie litość sierota. Uleczę ich niewierność i umiłuję ich z serca, bo gniew mój odwrócił się od nich. Stanę się jakby rosą dla Izraela, tak że rozkwitnie jak lilia i jak topola rozpuści korzenie. Rozwiną się jego latorośle, będzie wspaniały jak drzewo oliwne, woń jego będzie jak woń Libanu. I wrócą znowu, by usiąść w mym cieniu, i zboża uprawiać będą, winnice sadzić, których sława będzie tak wielka, jak wina libańskiego. Co ma jeszcze Efraim wspólnego z bożkami? Ja go wysłuchuję i Ja nań spoglądam, Ja jestem jak cyprys zielony i Mnie zawdzięcza swój owoc. Któż jest tak mądry, aby to pojął, i tak rozumny, aby to rozważył? Bo drogi Pańskie są proste: kroczą nimi sprawiedliwi, lecz potykają się na nich grzesznicy.
(Ps 81,6-11.14.17)
REFREN: Ja jestem Bogiem, słuchaj głosu mego
Słyszę język nieznany:
„Uwolniłem od brzemienia jego barki:
jego ręce porzuciły kosze.
Wołałeś w ucisku, a Ja cię ocaliłem.
Odpowiedziałem ci z grzmiącej chmury,
doświadczyłem cię przy wodach Meriba.
Słuchaj, mój ludu, chcę cię napomnieć,
obyś Mnie posłuchał, Izraelu
Nie będziesz miał obcego boga,
cudzemu bogu nie będziesz się kłaniał.
Jam jest Pan, Bóg twój,
który cię wywiódł z ziemi egipskiej.
Gdyby mój lud Mnie posłuchał
a Izrael kroczył moimi drogami:
jego bym karmił wyborną pszenicą
i nasycił miodem z opoki”.
(Mt 4,17)
Pan mówi: Nawracajcie się, bliskie jest królestwo niebieskie.
(Mk 12,28b-34)
Zbliżył się także jeden z uczonych w Piśmie i zapytał Go: Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań? Jezus odpowiedział: Pierwsze jest: Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz, Pan jest jeden. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą. Drugie jest to: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Nie ma innego przykazania większego od tych. Rzekł Mu uczony w Piśmie: Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznieś powiedział, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego daleko więcej znaczy niż wszystkie całopalenia i ofiary. Jezus widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: Niedaleko jesteś od królestwa Bożego. I nikt już nie odważył się więcej Go pytać.
