LUDZIE DO LUDZI

Jest taka niezwykle sympatyczna i wesoła zabawa, stosowana przez animatorów grup, pod nazwą „Ludzie do ludzi”.

Mniej więcej polega na tym, że uczestnicy na początku dobierają się parami, a prowadzący podaje komendy typu: palec do ucha, nos do nosa, kolano do kolana. Uczestnicy muszą w parach wykonywać te polecenia, dotykając się wskazanymi częściami ciała. Jak pada hasło: „ludzie do ludzi”, trzeba błyskawicznie zmienić parę, a kto się nie załapie, musi wymyślać kolejne wersje kontaktu, np. nos do nogi, co już wymaga nie lada gibkości.

Ludzie do ludzi! W tym streszcza się przesłanie dzisiejszej Ewangelii i Ewangelii w ogóle. Zwróć uwagę, że w strategii Jezusa są ludzie, tak jak tych dwunastu dzisiaj. Nie komputery, nie samochody, rzesze specjalistów, hojne dotacje, biurowce czy bombowce. Jezus postawił na ludzi. W zasadzie od początku Bóg postawił na człowieka. Dlatego stał się nim („i stał się człowiekiem”, jak wyznamy jutro) i być nie przestał. Widocznie w tym widział swoje szczęście. Genialnie oddał to nasz Franciszek Karpiński, w kolędzie „Bóg się rodzi”:

Cóż masz, niebo, nad ziemiany?
Bóg porzucił szczęście twoje,
wszedł między lud ukochany,
dzieląc z nim trudy i znoje.

Bóg porzuca szczęście Nieba na rzecz szczęścia ziemskiego, wchodząc między ludzi. Mniemam, że jedną z ważniejszych przyczyn naszych smutków i codziennych gorzkich żali, jest brak ludzi. Oddalamy się od siebie, na nasze nieszczęście. Na nieszczęście, bo szczęściem naszym – podobnie jak Bożym – są ludzie. Paradoksalnie, tzw. „środki łączności” (komórki, Internet, etc.), stają się środkami „roz-łączności”, oddalając nas od siebie. A nic piękniejszego nad spotkanie z człowiekiem.

Więc na weekend i resztę Adwentu, obwieszczam: Ludzie do ludzi! Tak, jak to zapisano, „Idźcie!”. Idźcie i głoście, że życie jest piękne a ludzie fantastyczni. Darmo otrzymaliście, darmo też dawajcie. Tak to zapisano. Tak zapisano dla naszego szczęścia.

LITURGIA SŁOWA

(Iz 30,19-21.23-26)
To mówi Pan Bóg, Święty Izraela: Zaiste, o ludu, który zamieszkujesz Syjon w Jerozolimie, nie będziesz gorzko płakał. Rychło okaże ci On łaskę na głos twojej prośby. Ledwie usłyszy, odpowie ci. Choćby ci dał Pan chleb ucisku i wodę utrapienia, twój Nauczyciel już nie odstąpi, ale oczy twoje patrzeć będą na twego Mistrza. Twoje uszy usłyszą słowa rozlegające się za tobą: To jest droga, idźcie nią!, gdybyś zboczył na prawo lub na lewo. On użyczy deszczu na twoje zboże, którym obsiejesz rolę, a chleb z urodzajów gleby będzie soczysty i pożywny. Twoja trzoda będzie się pasła w owym czasie na rozległych łąkach. Woły i osły obrabiające rolę żreć będą paszę dobrze przyprawioną, która została przewiana opałką i siedlaczką. Przyjdzie do tego, iż po wszystkich wysokich górach i po wszystkich wzniesionych pagórkach znajdą się strumienie płynących wód na czas wielkiej rzezi, gdy upadną warownie. Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca stanie się siedmiokrotne, jakby światło siedmiu dni – w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach.

(Ps 147,1-6)
REFREN: Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Chwalcie Pana, bo dobrze jest śpiewać psalmy Bogu,
słodko jest Go wychwalać.
Pan buduje Jeruzalem,
gromadzi rozproszonych z Izraela.

On leczy złamanych na duchu
i przewiązuje im rany.
On liczy wszystkie gwiazdy
i każdej nadaje imię.

Nasz Pan jest wielki i potężny,
a Jego mądrość niewypowiedziana.
Pan dźwiga pokornych,
karki grzeszników zgina do ziemi.

(Iz 33,22)
Pan naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą, Pan naszym królem! On nas zbawi!

(Mt 9,35-10,1.6-8)
Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości. A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego! Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy! Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie!

Itinerarium , , , , , , , , , ,

Comments are closed.