SERCE KU SERCU

Jeszcze inaczej o bliskości Boga, co jest celem wielkopostnego Itinerarium. Kto nie zna siebie i boi się siebie samego (swoich myśli, pragnień i uczuć) ten również ma niewielkie szanse poznania Boga. Będzie także lękał się Boga. Bóg jest wewnętrzną istotą naszej głębi, dlatego objawia się nie poza naszymi myślami, pragnieniami i uczuciami, ale poprzez nie i w nich. Co więcej jest źródłem głębokiego pokoju (jako ostoi wieczności), możliwego do odnalezienia w sercu. Błagamy Boga o pokój dla naszego życia (i o inne dary), przy czym mamy je w zasięgu ręki, wewnątrz siebie. Zachowujemy się jak posiadacze skarbu, kluczący jednak po starych zamczyskach, nieświadomi własnego bogactwa. Boży pokój nie przyjdzie z zewnątrz, ponieważ złożony jest wewnątrz naszych serc, jako źródło, które ma wytrysnąć w nas.
Prośba „Boże bądź blisko” może rodzić złudną perspektywę jakiegoś dystansu miedzy Bogiem a nami. Tymczasem jest to prośba o nasze wewnętrzne przełamanie się, aby wejść w wspólnotę z Nim, w miejscu gdzie najrzadziej bywamy (bo nie znamy drogi!) – wewnątrz nas samych.
Pozwól Bogu żyć w swoim sercu. Niech dokona się zjednoczenie serc. To nie metafora, to realna możliwość, jedyna dostępna droga do zjednoczenia z upragnionym Bogiem.