kazanie na uroczystość św. Stanisława Biskupa I Męczennika, Patrona Polski
Święty Stanisław z niedzieli Wniebowstąpienia przeniósł się na dzisiaj. Patron Polski.
Kiedy go wspominam, na myśl przychodzą zarówno dzisiejsi władcy naszej Ojczyzny jak i pasterze dusz. Władcy się nie zmienili nadto – miernota, niedomiar inteligencji a przede wszystkim brak dbałości o Polskę. Nie dziw, że wielu z nas na dźwięk słowa „politycy” ma odruchy wymiotne. I zdaje się, że w perspektywie wyborów dużo lepiej nie będzie. Nadal porządni ludzie – a jest ich naprawdę wielu w naszej Ojczyźnie – trzymają się z dala od polityki.
Za pasterzy dusz, przywódców narodu na miarę Stanisława Biskupa, trzeba ogromnej modlitwy, bo ten horyzont też we mgle. Zwłaszcza po odejściu Jana Pawła II.
Oprócz modlitwy, sumiennej, żarliwej, trzeba jednak zakasywać rękawy – nikt za nas tu Polski nie zbuduje mądrej, żaden polityk. Na nowe pokolenie pasterzy, też długo by czekać. Co raz nachodzi mnie myśl – pora na nas. Pora na nas. Więc z jednej strony wołam do Ducha, za Janem Pawłem sprzed 26 lat: „Zstąp i odnów oblicze TEJ ziemi!”, a z drugiej przyśpieszam tempa w kółku swoich obowiązków i misji.
Nie dajmy się. Polska to my przede wszystkim. Tak dobra i mądra jak my dobrzy i mądrzy, pracowici, zaradni, blisko siebie, energiczni i pomysłowi.
