W długiej mowie skierowanej do swoich oponentów Jezus wyjawia co łączy Go z Ojcem (dzisiejsza Ewangelia J 5,31-47). To jest wiedza z zakresu „stosunków wewnętrznych w Państwie Bożym”, z pozoru nieużyteczna dla nas. Z pozoru.
„Dzieła, które czynię, świadczą o mnie. Nie odbieram chwały od ludzi.” To fragmenty swoistej „autobiografii” Jezusa, zresztą wiele innych istotnych elementów jeszcze usłyszymy. Jest to o tyle ważne, że to, co Jezus objawia jako rzeczywistość bądź postulat, jest zapowiedzią naszego losu. Ta bliskość jaką On ma z Ojcem, jest zapowiedzią naszej bliskości z Ojcem, jest treścią naszego zbawienia. Wgląd w dziecięce relacje między Jezusem a Ojcem, pozwala nam zobaczyć to, co nas zbliża do Boga i co nas od Niego oddala. I to też jest światło na Wielki Post, jego finał. Co wydarzyło się między nami, między tobą a Bogiem w tym czasie? Z oczywistym pytaniem – co jeszcze powinno się wydarzyć? I co ja mam zrobić? Bo to, co On czyni, wyczytać możemy między innymi z wypowiedzi Jezusa.
