Mam nadzieję, że zdążyliście zakupić oliwę przed zamknięciem sklepów chemicznych, na nowo otwarte będą po 29 listopada.
Lubimy odkładać, zwłaszcza rzeczy najważniejsze. Jeszcze zdążę. Ze spowiedzią. Z przebaczeniem. Z przeprosinami. Z wizytą. Z wyznaniem. Z oddaniem tego, co powinienem. Jeszcze zdążę, jeszcze zdążę. Tak myślały i panny z dzisiejszej Ewangelii. Nie zdążyły.
Przynaglenie, żeby zdążyć i nie odłożyć znowu, staje się bardzo żywe w sytuacji, w jakiej dziś jesteśmy. Przypominam, że diabeł sprytnie posługuje się zwrotami: „jutro”, „kiedyś”, „później”. Chętnie tego słuchamy, choć nie znamy dnia ani godziny.
Siostry i bracia! Zdążymy. Z dobrem. Z radością. Ze służbą. Z solidarnością. Zdążymy z miłością. Po to właśnie dziś czytamy tę Ewangelię.
Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść:
«Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły.
Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”.
Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”.
Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny».
(Mt 25, 1 -13)
