Środa 4 lutego 2015
Czego chcesz od nas Panie, za Twe hojne dary? Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary? Ta pieśń Jana Kochanowskiego ma już prawie 500 lat, a ciągle znakomicie oddaje zadziwienie wspaniałością Boga i Jego życzliwością dla ludzi.
Pewne postawy zanikają w naszym doświadczeniu, pociąga to za sobą atrofię pojęć i słów. Pomyślcie o chwilach, w których wielbiliście Boga, wysławialiście Go, czciliście czy błogosławiliście. Można Boga o coś prosić, za coś dziękować, za coś przepraszać. Ale wielbić i czcić, błogosławić i wysławiać?
Zadziwienie Bogiem, oddawanie Mu chwały, ale także oczarowanie życiem, ludźmi, naturą, są źródłem ludzkiego szczęścia. Wiemy, że system „kup – sprzedaj”, w który jesteśmy wciśnięci przez współczesność rodzi jedynie nudę i pustkę. Potrzeba nam jak najwięcej chwil w których możemy zaśpiewać „Wdzięcznem Cię wtedy sercem Panie wyznawamy”.
Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?
Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?
Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie,
I w otchłaniach, i w morzu, na ziemi, na niebie.
Złota też, wiem, nie pragniesz, bo to wszytko Twoje,
Cokolwiek na tym świecie człowiek mieni swoje.
Wdzięcznem Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy,
Bo nad Cię przystojniejszej ofiary nie mamy.
Tyś Pan wszytkiego świata, Tyś niebo zbudował,
I złotemi gwiazdami ślicznieś uhaftował.
Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi,
I przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi.
Za Twojem rozkazaniem w brzegach morze stoi,
A zamierzonych granic przeskoczyć się boi.
Rzeki wód nieprzebranych wielką hojność mają,
Biały dzień, a noc ciemna, swoje czasy znają.
Tobie kwoli, rozliczne kwiatki wiosna rodzi;
Tobie kwoli, w kłosianem wieńcu lato chodzi;
Wino jesień, i jabłka rozmaite dawa,
Potem do gotowego gnuśna zima wstawa.
Z Twej łaski, nocna rosa na mdłe zioła padnie,
A zagorzałe zboża deszcz ożywia snadnie.
Z Twoich rąk wszelkie zwierzę patrza swej żywności,
A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości.
Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie,
Twoja łaska, Twa dobroć, nigdy nie ustanie.
Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi,
Jedno zawżdy niech będziem pod skrzydłami Twemi
12 responses to WDZIĘCZNEM SERCEM WYZNAWAMY