Kazanie na 22 Niedzielę Zwykłą 3 września 2017 Wszystko Tobie oddać pragnę i dla Ciebie tylko żyć, chcę Cię Jezu kochać szczerze … Serce moje weź, duszę moją weź. Chyba wszyscy śpiewaliśmy tę pieśń. I pewnie wielu z nas całkowicie utożsamiało się – i nadal utożsamia – z jej treścią.
Pójść za Jezusem, oddać Mu się bezgranicznie i bezwarunkowo, zupełnie i bez reszty, nie patrząc na swoje życie, ofiarowując je. Dotykamy tu najgłębszego ludzkiego pragnienia, najbardziej wzniosłego i intymnego, pragnienia powierzenia swojej wolności Jezusowi. Bez miłości nie byłoby to możliwe.
Oczywiście to pragnienie można porzucić i zagłuszyć, zepchnąć na margines i wtedy słowa o wzięciu krzyża, wyrzeczeniach, utracie życia, wydają się bez sensu. Jeśli jednak ktoś oddaje się z miłością Jezusowi, doświadcza absolutnej ich prawdy.
Czy jest jednak większa przygoda i głębszy sens życia niźli miłość na całego? Nie wolno zagłuszyć najgłębszych i najgorętszych pragnień, warto im zaufać, dać się unieść miłości, serce, duszę, wszystko oddać Jezusowi.
Liturgia słowa
Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku».
Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę?
Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi i wtedy odda każdemu według jego postępowania». Mt 16, 21- 27)
