ALBO SCHIZ ALBO MIŁOŚĆ

Piątek 9 maja 2014

O mocy miłości wyśpiewano i napisano już prawie wszystko, wiem, znam. Oczywiście wiem też, że współczesna kultura sprowadza miłość w sferę od pasa w dół.

Cokolwiek by jednak nie pisano, mówiono, pokazywano i śpiewano, ja wiem swoje. Po wielu latach życia wiem, że miłość najpierw jest stanem umysłu i woli, potem może – ale nie musi – wyrazić się w emocjach i aktach fizycznych.

Zadziwia i smuci mnie to, że zarzuciliśmy dziś walor poznawczy miłości. Intuicję św. Jana Apostoła traktujemy jako wykwit rozmachu poetyckiego. Brzmi to tak: „Każdy, kto miłuje, narodził się z Boga i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, bo Bóg jest miłością” (1 J 4, 7-8). Kto miłuje, zna Boga, kto nie miłuje, nie zna Boga. To poezja? A może prawda o życiu, zważcie, że te słowa pisał Jan dobiegając stu lat życia! Wiersze klepał? A może zapisał swoje doświadczenie, w które trudno nam uwierzyć?

Kiedy mówię, piszę i czytam „Miłość”, wiruje mi przed oczami Biblia, staruszka żebrząca o złotówkę na chodniku, matka z niemowlęciem ssącym pierś, sto stokrotek porastających małą łączkę, dróżnik podnoszący na czas szlaban i dobiegający osiemdziesiątki profesor wyjaśniający różnicę między poglądami Platona i Arystotelesa. A prawie nigdy nie zjawia mi się obraz pary na ławce w parku czy kiść pachnącego bzu.

Możecie stukać się po czołach, ale to nie jest schizofrenia. Tylko miłość pozwala widzieć wszystko tak jak naprawdę jest.