Kazanie na Uroczystość Trójcy Świętej Niedziela 11 czerwca 2017 Bóg jest jeden w trzech osobach. Kaznodzieje próbują, zwłaszcza w dzisiejszą Uroczystość tłumaczyć jak to możliwe. Przy czym świadomi są, że jest to prawda niepojęta, ale kazanie powiedzieć trzeba. Jeden nawet kiedyś zapytany przez wiernego czemu księża głoszą o sprawach niepojętych, odparł:
– A żonę swoją to pan pojąć i zrozumieć możesz?
Mój mały siostrzeniec zastrzelił mnie przed laty pytaniem:
– Po co są góry?
Gotowej odpowiedzi nie miałem, ale nie chcąc wyjść na głupiego wujka odrzekłem z lekka filozoficznie:
– Góry są po to, żeby je podziwiać…
Mały chyba łyknął, nie drążył tematu. Dzisiaj odpowiedziałbym tak samo, z tym, że z jeszcze większym przekonaniem.
Zbigniew Herbert miał w swoim księgozbiorze pokaźną półkę z podręcznikami do matematyki wyższej. Zapytany przez znajomego czy czyta te tomy i je rozumie, odpowiedział, że przegląda, patrzy i podziwia. Zachwyca się pięknem i tajemnicą skrytą w teorii grafów czy matroidów. Dodał, że to zawsze bardzo go inspirowało do pisania poezji.
Matematyka dla poetów, żony dla mężów, góry dla miłośników Tatr i Himalajów, są do podziwiania i zachwytu. Trójca Święta jest dla wierzących przepiękną tajemnicą, niepojętą, godną podziwu i zachwytu.
Mam nadzieję, że kazanie dzisiejsze jest jednak do pojęcia przez czytelników.
Ewangelia na dzisiaj:
Jezus powiedział do Nikodema:
«Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego». (J 3, 16 – 18)
