Sobota 14 stycznia 2017 Dziewięć linijek o historii spotkania Jezusa z Mateuszem. Spotkanie, które odmieniło życie celnika. O historii, bo dzisiejsza perykopa to nie przypowieść ale krótki reportaż.
Spotkania, które odmieniają życie zaczynają się od prawdy. Skądinąd większość naszych spotkań to uzgodnienia biznesowe, puste gadki, smętne zrzędzenia, obgadywania bez krzty finezji, proroctwa o pogodzie i dobrych miejscach na narty. I tak nam leci życie.
Jezus bez owijania w bawełnę wzywa Mateusza – „Pójdź za Mną”. To była prawda prosto w oczy, coś w rodzaju – „Gościu, marnujesz się w tej głupiej komorze, wstań, chodź, będziemy iść i przekonywać ludzi do miłości”.
Różnych ludzi dziś spotkacie, powiedzcie im prawdę, że są dobrzy, że ich cenicie, lubicie, może nawet więcej. Że warto żyć dla miłości. I dobrze posłuchajcie, może wezwą was, żebyście zostali apostołami.
Jezus wyszedł znowu nad jezioro. Cały lud przychodził do Niego, a On go nauczał. A przechodząc, ujrzał Lewiego, syna Alfeusza, siedzącego na komorze celnej, i rzekł do niego: «Pójdź za Mną!» Ten wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w jego domu przy stole, wielu celników i grzeszników siedziało razem z Jezusem i Jego uczniami. Wielu bowiem było tych, którzy szli za Nim. Niektórzy uczeni w Piśmie, spośród faryzeuszów, widząc, że je z grzesznikami i celnikami, mówili do Jego uczniów: «Czemu On je i pije z celnikami i grzesznikami?»
Jezus, usłyszawszy to, rzekł do nich: «Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników». Mk 2, 13-17
