PAMIĘTAJ

Wiele razy w liturgii i Piśmie Świętym występuje małe, ale niezwykle ważne słówko „Pamiętaj ” lub jakieś jego wersje.

Na pamiątkę tego, co zdarzyło się w Wieczerniku, sprawujemy mszę świętą, podobnie jak Żydzi sprawowali Paschę wspominając wyjście z niewoli egipskiej. Paweł upomina Tymoteusza „Pamiętaj na Jezusa Chrystusa…” Te wezwania do pamiętania nie mają charakteru grzecznościowego, ale orzeźwiający.

Potok życia rwie tak szybko (coraz szybciej), że zapominamy o najważniejszych zdarzeniach, wciągając się w bezsensowne drobiazgi i zanurzając w grze pozorów, w pracy, studiowaniu, relacjach rodzinnych i przyjacielskich. Dookoła nas wszystko się już obudziło, ptaki, drzewa, wody, niebo, ziemia i powietrze. A mam wrażenie, że wielu z nas jeszcze w półśnie albo nawet głębokiej drzemce. Opowieści z czytań aż tętnią orzeźwiająca pamięcią, pamięcią, która daje kopa do życia.

O czym powinniśmy pamiętać?

Pamiętaj, że zostałeś ochrzczony i nosisz „niezatarte znamię” związku z Chrystusem.

Pamiętaj, że w dniu ślubu zdecydowałeś się na dobre i złe, w zdrowiu i chorobie, pozostać z kimś do końca życia.

Pamiętaj, że w dniu święceń przyjąłeś na siebie obowiązek wiernego głoszenia całej Ewangelii.

Pamiętaj, że w Sierpniu 1980 roku naród Polski w zrywie solidarności okazał się mocniejszy od złych mocy komunizmu.

Pamiętaj, że 2 kwietnia 2005 roku, pięć lat temu odszedł Jan Paweł II i nam pozostawił ważne dzieło do kontynuacji.

Pamiętaj, że 10 kwietnia 2010 roku wydarzyła się niespotykana tragedia, z której płynie wiele ważnych zobowiązań.

A dlaczego mamy pamiętać? O tych i innych wydarzeniach? Wzruszenia mijają, pamięć i intelekt chętnie chwytają się nowych i innych wrażeń. Pamięć o rzeczach ważnych, pięknych, wyzwala entuzjazm dla życia, prostuje nas w codzienności, kiedy to co pstre i głupie może zająć całe nasze serce.

Kiedy pamiętasz dajesz sobie silne motywy do przebudzenia, ku temu, co niezbędne, najważniejsze, najpiękniejsze i pełne sensu.

Pamiętaj o tym co się wydarzyło w twoim życiu, w historii naszego narodu, w twojej rodzinie. Pamiętaj i obudź się.

LITURGIA SŁOWA

(Dz 11,19-26)
Ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, głosząc słowo samym tylko Żydom. Niektórzy z nich pochodzili z Cypru i z Cyreny. Oni to po przybyciu do Antiochii przemawiali też do Greków i opowiadali Dobrą Nowinę o Panu Jezusie. A ręka Pańska była z nimi, bo wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana. Wieść o tym doszła do uszu Kościoła w Jerozolimie. Wysłano do Antiochii Barnabę. Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu; był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką liczbę [wiernych] dla Pana. Udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła. A kiedy [go] znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.

(Ps 87,1-7)
REFREN: Wszystkie narody, wysławiajcie Pana

Na świętych górach Jego miasto:
umiłował Pan bramy Syjonu
bardziej niż wszystkie namioty Jakuba.
Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie,
miasto Boże.

Wymienię Egipt Babilon wśród tych, co mnie znają,
oto Filistea, Tyr, i Etiopia:
nawet taki kraj tam się narodził.
O Syjonie powiedzą: „Każdy człowiek urodził się na nim,
a Najwyższy sam go umacnia”.

Pan zapisuje w księdze ludów:
„Oni się tam narodzili”.
I tańcząc śpiewać będą;
„Wszystkie moje źródła są w tobie”.

(J 10,27)
Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną

(J 10,22-30)
Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie. Rzekł do nich Jezus: Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec. Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną i Ja daję im życie wieczne. Nie zginą one na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy.

Itinerarium , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.