ABP ŻYCIŃSKI 4 LATA PÓŹNIEJ

Wtorek 10 lutego 2015

 Takie mamy czasy, że pamięć o tych co odeszli trwa coraz krócej. Pozostają jeszcze okrągłe rocznice, jubileusze w pewnym sensie – 10, 25, 50, 100 lat od czyjejś śmierci.

Arcybiskup Józef Życiński odszedł cztery lata temu, „za młodo” bo w wieku niespełna 63 lat. Pozostały książki, artykuły, wspomnienia, instytucje, które powołał. To jest wymierny ślad, dorobek.

Przez 14 lat Jego posługi w Lublinie miałem przywilej blisko współpracować z księdzem Arcybiskupem. Nie będę wymieniał tytułów książek i publikacji czy nazw instytucji, to można znaleźć m.in. tutaj – http://www.jozefzycinski.eu/ . Przez 14 lat można jednak w jakimś stopniu poznać ducha człowieka, choć jest to sfera mało mierzalna. Jaki duch mieszkał w Arcybiskupie?

Najpierw duch męstwa, odwagi. Wiele inicjatyw, spotkań podejmował mimo spodziewanej fali krytyki i ostrych komentarzy. Tak było na przykład w przypadku spotkań z przedstawicielami „starszych braci w wierze”, Żydów, zaproszenia Jurka Owsiaka do lubelskiego seminarium oraz wizyty na Przystanku Woodstock.

Mieszkał w Nim duch rozumu, wyrażający się w zasadzie, aby wszystko najpierw przemyśleć. W atmosferze antyintelektualizmu, którą skażona jest współczesność, Arcybiskup odwoływał się do racji, argumentów i logiki, wbrew modzie na bon moty i happeningi. Ktoś kto odwołuje się do mocy rozumu, paradoksalnie bywa niezrozumiany.

Duch ufności, choć nie występuje na oficjalnej liście darów Ducha, był stałym wymiarem stosunku do ludzi, jaki cechował Arcybiskupa. Ludziom należy ufać, choć niejednokrotnie zawodzą. Alternatywą jest podejrzliwość, ale w jej atmosferze można się udusić.

Był synem robotnika, kolejarza, może dlatego mieszkał w Nim duch solidarności. Na Wigiliach zasiadywali z nim bezdomni, uchodźcy, rodziny z kategorii „pięć plus” (liczba dzieci). Z profesorskich honorariów wspomagał zakup leków dla chorych dzieci albo zasiłki dla zwalnianych pracowników z lubelskiej FSC.

Nie piszę tutaj glosy na cześć Arcybiskupa. Próbuję nazwać wymiary Jego ducha, godne naśladowania. Duch wieje kędy chce, ale zawsze niesie z Sobą męstwo, rozum, zaufanie, solidarność i wiele innych darów. I każdy z nas może je po prostu wziąć i praktykować.