SERCE W DIALOGU

Słowo na poniedziałek Czwartego Tygodnia Adwentu

20 grudnia 2010

 

Tuż przed kolejnym Bożym Narodzeniem, wraz z przypomnieniem Zwiastowania, zajrzyjmy do naszych serc. Maria poczęła i urodziła Chrystusa, ale początkiem była gotowość do dialogu z Bogiem. Niewykluczone – a moim zdaniem wręcz pewne – że Zwiastowanie nie było pierwszym dialogiem pomiędzy Dziewczyną z Nazaretu a Bogiem.

Figura anioła jest drugorzędna, tak samo jak kwestia co znaczy, że „wszedł do Niej”. Istotne jest to, że Maria otwarta była na działanie Boga w sobie. „Zmieszała się i rozważała, co miałoby znaczyć pozdrowienie”. Rozważała, dialogowała. Jej serce było w rezonansie z falami Bożymi.

Jest naprawdę prosta recepta na dialog z Bogiem. Cisza, samotność i zdolność słuchania. Nawet jak cały Adwent minął w gwarze, hałasie i tłoku, jest jeszcze czas na rozpoczęcie dialogu z Bogiem. Obecność Boga w sercu Marii zaczyna się od Jej gotowości do szczerej rozmowy i odwagi na przyjęcie Go.

Przesyceni jesteśmy pustym gadaniem i nie nawykli do słyszenia głosów Boga. Tamto Boże Narodzenie rozpoczęło się od usłyszanego głosu Boga i szczerej odpowiedzi „Tak”.

Kwadrans dla siebie, znajdź kwadrans dziennie dla siebie. Kwadrans to jeden procent całodobowego budżetu twojego czasu. Jedyną trasą, jaką Bóg może i chce przyjść do ciebie jest twoje serce.

Oto ja służebnica Pańska, oto ja Twój sługa, niech mi się stanie według słowa Twego. Amen.

PS. Zapraszam od jutra do słuchania adwentowych Rekolekcji LAST MINUTE, na stronie www.itinerarium.pl

LITURGIA SŁOWA

(Iz 7,10-14)

Pan przemówił do Achaza tymi słowami: Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze! Lecz Achaz odpowiedział: Nie będę prosił i nie będę wystawiał Pana na próbę. Wtedy rzekł [Izajasz]: Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.

(Ps 24,1-6)

REFREN: Przybądź, o Panie, Tyś jest Królem chwały

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia,
świat i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził
i utwierdził ponad rzekami.

Kto wstąpi na górę Pana,
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca,
który nie skłonił swej duszy ku marnościom.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają,
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Kluczu Dawida, który otwierasz bramy wiecznego królestwa, przyjdź i wyprowadź z więzienia jeńca siedzącego w ciemnościach.

(Łk 1,26-38)

Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

Itinerarium , , , , , , , , , , ,

Comments are closed.